اشتباهات معاملهگری فارکس که مبتدیان مرتکب میشوند
بازارهای ارز به دلایلی معاملهگران خرد را جذب میکنند. آنها تقریباً بیست و چهار ساعت شبانهروز فعال هستند، هزینههای ورود کم است و اهرم ارائه شده باعث میشود حسابهای کوچک معنادار به نظر برسند. بانک تسویه حسابهای بینالمللی، گردش مالی روزانه فارکس را بیش از هفت تریلیون دلار اعلام کرده است، رقمی که در بررسیهای سهساله اخیر به طور پیوسته افزایش یافته است. بیشتر این حجم مربوط به نهادها است. مشارکت خرد، اگرچه به طور مطلق کمتر است، اما از زمان رونق پلتفرمها پس از سال ۲۰۱۰ به شدت افزایش یافته است.
با این حال، نرخ شکست در میان شرکتکنندگان جدید همچنان سرسختانه بالاست. اسناد افشای اطلاعات کارگزاران که طبق مقررات اتحادیه اروپا، بریتانیا و استرالیا الزامی است، به طور معمول نشان میدهد که بین ۶۵ تا ۸۰ درصد از حسابهای خرد در هر سهماهه پول خود را از دست میدهند. دلایل این امر به ندرت به بدشانسی یا بازارهای ناعادلانه برمیگردد. بلکه به مجموعهای از عادات قابل تشخیص برمیگردد که در هزاران حساب ناموفق تکرار میشوند.
آنچه در ادامه میآید، بررسی این عادتها است. نه آن عادتهای آشکاری که یک مبتدی ممکن است انتظار داشته باشد، بلکه اشتباهات ساختاری که بیسروصدا سرمایه را قبل از اینکه یک معاملهگر بفهمد چه اشتباهی رخ داده، از بین میبرند. هر یک از این اشتباهات قابل اصلاح هستند. اکثر آنها تا زمانی که هزینهای نداشته باشند، قابل اصلاح نیستند.
معامله بدون استراتژی مشخص
بیشتر مبتدیان به دلیل شکست استراتژی خود پول از دست نمیدهند. آنها به این دلیل ضرر میکنند که هرگز استراتژیای برای شروع نداشتهاند. بین معامله بر اساس یک موقعیت و معامله بر اساس یک احساس تفاوت وجود دارد و شکاف بین این دو جایی است که حسابهای کوچک ناپدید میشوند.
یک استراتژی تعریفشده قبل از باز شدن موقعیت به چهار سوال پاسخ میدهد: چه شرایطی ورود را توجیه میکند، حد ضرر کجا قرار میگیرد، هدف کجا قرار میگیرد و اندازه موقعیت چقدر باید باشد. هر یک از این موارد را کنار بگذارید و آنچه باقی میماند حدس و گمان است که به عنوان تحلیل ارائه شده است. فرض کنید یک معاملهگر شاهد شکستن یورو/دلار از یک سقف اخیر است. بدون قوانین، ورود میتواند در هر جایی اتفاق بیفتد - در بسته شدن کندل، در یک آزمایش مجدد، یا دنبال کردن ده پیپ در حرکت. هر یک از این موارد، مشخصات ریسک و انتظار متفاوتی را ایجاد میکند.
اینجاست که بسیاری از معاملهگران تازهکار دچار اشتباه میشوند. آنها داشتن نظر در مورد مسیر را با داشتن روش اشتباه میگیرند. دیدگاه در مورد یورو معامله نیست. یک دیدگاه، همراه با قوانینی برای زمانی که آن دیدگاه اشتباه است، معامله است.
تست معکوس (Backtesting) در اینجا اهمیت دارد. همانطور که تست رو به جلو (Forward Testing) روی یک نسخه آزمایشی (Demo) قبل از جذب سرمایه واقعی (Live Capital) اهمیت دارد.
استفاده بیش از حد از اهرم و اشتباه در تخمین اندازه موقعیت
اهرم ویژگیای است که اغلب به عنوان عامل ضررهای خرد مورد انتقاد قرار میگیرد، اگرچه مقصر دقیقتر، اندازه موقعیت است. این دو به هم مرتبط هستند اما یکسان نیستند. کارگزاری که 500:1 ارائه میدهد، کسی را مجبور به استفاده از آن نمیکند. معاملهگری که بدون تنظیم اندازه معامله از آن استفاده میکند، کسی است که شکست میخورد.
یک حساب ۱۰۰۰ دلاری را در نظر بگیرید. با نسبت اهرمی ۵۰:۱، یک لات استاندارد روی جفت ارز یورو/دلار آمریکا حدود ۱۰۰۰۰۰ دلار ریسک فرضی را نشان میدهد. تغییر تنها ۱۰ پیپ در خلاف جهت موقعیت، تقریباً معادل ۱۰۰ دلار است - ده درصد از حساب در یک نوسان روزانهی معمول. این معامله نیست. این یک شیر یا خط انداختن با پول اجاره است.
نهادهای نظارتی متوجه این موضوع شدهاند. ESMA در سراسر اتحادیه اروپا، نسبت بدهی به داراییهای خرد را برای جفت ارزهای اصلی روی 30:1 محدود میکند. بریتانیا، استرالیا و ژاپن محدودیتهای مشابهی را اعمال کردهاند. ایالات متحده این محدودیت را حتی سختگیرانهتر و روی 50:1 نگه داشته است. کارگزاران فراساحلی همچنان ارقام بسیار بالاتری را تبلیغ میکنند و معاملهگرانی که این اعداد را دنبال میکنند، تمایل دارند دریابند که این محدودیتها برای جلوگیری از چه چیزی طراحی شدهاند.
اندازه موقعیت باید از روی ریسک محاسبه شود، نه از روی اهرم موجود. اهرم فقط اهرم است. ریسک در هر معامله، بار است.

نادیده گرفتن مدیریت ریسک و نظم در حد ضرر
اندازه موقعیت ورودی است. مدیریت ریسک چارچوبی است که به آن معنا میدهد. قانون دو درصد - ریسک نکردن بیش از دو درصد از سرمایه حساب در هر معامله - به دلیلی دهههاست که وجود دارد. این قانون امکان یک رشته طولانی از ضررها را بدون آسیب فاجعهبار فراهم میکند. بیست معامله زیانده متوالی با نرخ دو درصد، هر کدام یک حساب را تقریباً 67 درصد از ارزش اولیه خود باقی میگذارد. دردناک، اما قابل جبران. همان روند ضرر با نرخ ده درصد در هر معامله، حساب را به پایان میرساند.
حد ضررها، اجرای مکانیکی آن چارچوب هستند. مبتدیان اغلب آنها را بر اساس آنچه قابل تحمل به نظر میرسد، تعیین میکنند، نه بر اساس جایی که تز معامله نامعتبر است. حد ضرری که درست زیر نقطه ورود قرار میگیرد، به این دلیل که ضرر بزرگتر احساس ناراحتی ایجاد میکند، در آنجا قرار میگیرد و با سر و صداهای روتین مواجه خواهد شد. هرگز به این تز فضایی برای اجرا داده نشد.
همچنین مسئلهی جابهجایی حد ضرر وجود دارد. باز کردن حد ضرر با نزدیک شدن به قیمت، مدیریت ریسک نیست. این رها کردن مدیریت ریسک در زمان واقعی است که معمولاً با این امید همراه است که بازار تغییر جهت خواهد داد. این اتفاق به ندرت در زمان مناسب رخ میدهد.
لغزش قیمت، شکافهای قیمتی و ریسک آخر هفته نیز شایسته ذکر هستند. حد ضرر تضمینی نیست.
غلبه احساسات بر برنامه معاملاتی
این طرح برای لحظاتی وجود دارد که اجرا سختترین کار است. کل نکتهی نوشتن آن همین است. معاملهگری که ساعت ۲ بامداد جلوی یک موقعیت ضررده نشسته است، نیازی به الهام ندارد. آنها به قانونی نیاز دارند که در شرایط آرامتر نوشته باشند و نظم و انضباطی که از آن پیروی کنند.
دو الگو تکرار میشوند. اولی معامله انتقامی است - ورود به موقعیت دوم بلافاصله پس از یک ضرر، معمولاً بزرگتر، برای جبران آنچه که از دست دادهاید. دومی اجازه دادن به تبدیل شدن برندگان به بازندگان است زیرا بسته شدن در هدف زمانی که مومنتوم قوی به نظر میرسید، زودهنگام به نظر میرسید. هر دو از یک منبع سرچشمه میگیرند: معامله توسط موجودی حساب مدیریت میشود، نه توسط آنچه نمودار انجام میدهد.
تحقیقات حاصل از تحلیلهای منتشر شده توسط کارگزاران در مورد معاملهگران، همواره نشان داده است که حسابهای خردهفروشی به طور متوسط در بیش از نیمی از معاملات خود برنده میشوند، اما در کل همچنان پول خود را از دست میدهند. دلیل آن عدم تقارن است. میانگین بردها کمتر از میانگین باختها است، زیرا برندگان زود حذف میشوند و بازندگان نگه داشته میشوند. این عدم تقارن ناشی از احساسات است، نه تحلیل.
نوشتن وقایع روزانه کمک میکند. از قبل تعیین کردن حداکثر تعداد معاملات در روز هم همینطور. حذف احتیاط از لحظاتی که کمترین نیاز به آن وجود دارد، معمولاً عاقلانهتر از اعتماد کردن به آن است.
نادیده گرفتن زمینه اقتصاد کلان و رویدادهای خبری برنامهریزیشده
ارزها بر اساس انتظارات نرخ بهره، دادههای تورم، دادههای اشتغال و ارتباطات بانک مرکزی حرکت میکنند. معاملهگری که این ورودیها را نادیده میگیرد، نیمی از صفحه را میخواند. تنظیمات فنی در خلاء وجود ندارند - آنها در پسزمینهای از سیاست پولی و جریان سرمایه آشکار میشوند.
قابل اعتمادترین اخبار تأثیرگذار بر بازار را در نظر بگیرید: آمار اشتغال بخش غیرکشاورزی ایالات متحده در اولین جمعه هر ماه، گزارشهای شاخص قیمت مصرفکننده (CPI) و تصمیمات نرخ بهره FOMC. جفت ارز یورو/دلار میتواند ظرف چند دقیقه پس از این رویدادها ۸۰ تا ۱۵۰ پیپ تغییر کند. پوزیشنی که بدون آگاهی وارد آن بازه زمانی شود، در معرض یک نتیجه دودویی نامرتبط با تنظیمات اولیه قرار میگیرد. اسپردها افزایش مییابند. لغزش قیمت افزایش مییابد. میتوان از حد ضررها به طور کامل صرف نظر کرد.
این یکی از اشتباهاتی است که در بین مبتدیان با گرایش فنی کمتر مورد توجه قرار میگیرد. نمودار به عنوان کل داستان در نظر گرفته میشود، اما اینطور نیست. مسیرهای نرخ بهره بانک مرکزی اروپا و فدرال رزرو بزرگترین حرکات ارزی را در چند سال گذشته هدایت کردند و معاملهگرانی که فقط حرکات قیمت را دنبال میکردند، بارها و بارها خود را در سمت اشتباه تغییرات سیاستی که میتوانستند پیشبینی کنند، یافتند.
یک تقویم اقتصادی هیچ هزینهای ندارد. Forex Factory و Investing.com آنها را منتشر میکنند. بررسی آن قبل از انجام معامله کمتر از یک دقیقه طول میکشد.

معامله بیش از حد و تعقیب بازار
یک فرض پنهان در بین معاملهگران جدیدتر وجود دارد که فعالیت بیشتر، نتایج بیشتری به همراه دارد. عکس این فرضیه به حقیقت نزدیکتر است. هر معامله هزینهای دارد - اسپرد، کمیسیون، سوآپ و بار شناختی مدیریت موقعیت. دو برابر کردن تعداد معاملات در یک جلسه، بازده مورد انتظار را دو برابر نمیکند. بلکه اصطکاک را دو برابر میکند.
معاملات بیش از حد معمولاً دو شکل دارد. اولین شکل، ایجاد موقعیتهای معاملاتی اجباری در زمانی است که هیچ موقعیتی وجود ندارد، اغلب در طول جلسات آرام که در آن محدودهها فشرده و لبههای قیمت نازک هستند. جلسه معاملاتی آسیا در مورد یک جفت ارز اصلی بدون اخبار برنامهریزی شده، یک گورستان رایج است. شکل دوم، تعقیب کردن است - ورود پس از اینکه یک حرکت از قبل گسترش یافته است، زیرا تماشای وقوع آن بدون مشارکت، از ریسک ورود ضعیف، بدتر است.
هر دو یک محرک مشترک دارند: نیاز به انجام کاری. بازارها به فعالیت پاداش نمیدهند. آنها به گزینش پاداش میدهند. معاملهگری که سه موقعیت با کیفیت بالا در هفته را انتخاب میکند، با گذشت زمان، عموماً از کسی که پانزده موقعیت متوسط را انتخاب میکند، بهتر عمل خواهد کرد، حتی اگر نرخ برد روی کاغذ مشابه به نظر برسد. تفاوت در اندازه میانگین برنده در مقابل میانگین بازنده و در هزینهها است.
جلسات بیشتری بنشینید. بازار فردا آنجا خواهد بود.
عدم نگهداری دفتر ثبت معاملات و بررسی عملکرد
بدون سابقه، هر معامله، اولین معامله است. الگوها قابل شناسایی نیستند. اشتباهات قابل اصلاح نیستند، زیرا حتی نمیتوان آنها را پیدا کرد. دفتر وقایع روزانه، مکانیسمی است که از طریق آن یک معاملهگر در قبال تصمیمات گذشته خود پاسخگو میشود.
حداقل دفتر ثبت مفید، قیمتهای ورود و خروج، اندازه موقعیت، دلیل ورود، دلیل خروج و نتیجه بر حسب پیپ و ارز را ثبت میکند. دفتر ثبتهای پیشرفتهتر، اسکرینشاتها، زمینه بازار، وضعیت احساسی و پایبندی به طرح را نیز اضافه میکنند. ابزارهایی مانند Myfxbook و TradingView امکان خودکارسازی بسیاری از این موارد را از طریق ادغام کارگزار فراهم میکنند.
آنچه دادهها نشان میدهند، ناخوشایند است. اکثر معاملهگران بازنده به روشهای متمرکزی ضرر میکنند - یک جفت ارز خاص، یک جلسه معاملاتی خاص، یک وضعیت خاص که درست به نظر میرسد اما باعث افت مداوم میشود. بدون دفتر وقایع روزانه، آن الگو نامرئی میماند. با آن، راه حل اغلب به سادگی حذف یک دسته از معاملات از چرخه معاملات است.
هفتگی بررسی کنید. به دنبال معاملاتی باشید که برنامه را زیر پا گذاشتهاند، نه فقط آنهایی که ضرر دادهاند. یک معاملهی ضررده که به درستی انجام شود، بخشی از سیستم است. یک معاملهی سودده که خارج از قوانین انجام شود، مشکلی در آینده خواهد بود.